Mocht u voor 15 december in de buurt van Gent zijn, dan loont het de moeite om langs te gaan in museum Dhondt-Dhaenens in Deurle.  De Zwitserse kunstenaar Thomas Hirschhorn dumpte daar in het kader van ‘Too Too – Much Much’  veertien vrachtwagens recyclebare blikjes. Zondag mochten de eerste bezoekers door de vuilinsbergen waden op zoek naar verborgen leven.

De Zwitserse kunstenaar Thomas Hirschhorn (1957 Zwitserland) is één van de meest toonaangevende kunstenaars in de internationale hedendaagse kunstwereld. Hij kreeg naambekendheid in de jaren 1990 door zijn zeer arbeidsintensieve en ruimtevullende collages, gemaakt met goedkoop wegwerpmateriaal. Hirschhorn produceert immense sculpturen voor zowel belangrijke kunst instellingen als voor niet-artistieke locaties in de periferie van het sociaal gebeuren. Zijn acties bevragen zo in eerste plaats de kunstwereld zelf. Thomas Hirschhorn verwoordt zijn artistieke bedoelingen als volgt: “Ich mache arme Kunst, aber keine Arte Povera (...), Ich mache keine Installationen, ich mache Skulpture (...), Energie ja, Qualitaet nein (...) Ich will nicht politische Kunst machen, sondern ich will meine Arbeit politisch machen.” Spraakmakend waren Hirschhorns bijdragen aan de Biënnale van Venetië (‘World Airport' 1999) en in 2002 het ‘Bataille Monument' tijdens Documenta in Kassel waar hij samen met de plaatselijke bewoners van een arme immigrantenwijk maandenlang het monument annex café, radiostation en bibliotheek beheerde. Hij won tevens de prestigieuze Prix Marcel Duchamp in 2001.

Too Too – Much Much is het eerste belangrijke project van Thomas Hirschhorn in een Belgisch museum. De modernistische architectuur en de residentiële context van het museum Dhondt-Dhaenens bieden de ideale humus voor de kunstenaar om na te denken over de betekenis van ‘Hoeveelheid’.

Thomas Hirschhorn over het project TOO TOO – MUCH MUCH:
« Too Too – Much Much is een werk dat mijn richtlijn ‘Energy : Yes ! Quality : No !’ volgt. Er zijn twee ‘topics’ in dit werk. De eerste is gelinkt aan het motief : de drankblikjes, de consumptie, het Teveel terwijl de tweede topic verband houdt met de taak van de kunstenaar om altijd teveel te willen doen, om niet tot de essentie te komen, om integendeel voorbij te gaan aan de essentie, om werkelijk te veel te doen. Deze twee topics vinden elkaar – desalniettemin – in één vorm. De Vorm Too Too – Much Much. De vorm van dit werk is eveneens een manifest voor de bevestiging dat de kunstenaarspraktijk noch theorie, noch pure praktijk is. Het werk van de kunstenaar moet absoluut verder gaan dan de theorie en de praktijk.
 

Bron: Museum dd