AMSTERDAM -  'Beoordeel nooit een boek op basis van de omslag', is een gevleugelde uitdrukking in het engels. Maar voordat de personages uit Legally Blonde daarachter zijn, ben je een film, of in dit geval een musical, verder. De blonde, populaire Elle Woods, wier lievelingskleur roze is, wordt niet al te serieus genomen, terwijl er toch echt een briljante advocate in haar schuilgaat. Kortom, de moraal van het verhaal: blondines zijn echt niet zo dom als ze eruit zien.

De musical is echt de film (2001) vertaald naar het toneel. Elle Woods reist ook op de planken haar ex achterna naar de prestigieuze universiteit van Harvard en hoopt hem op die manier terug te winnen. Maar het loopt uiteraard allemaal anders dan verwacht. De Amerikaanse actrice Reese Witherspoon heeft plaatsgemaakt voor Kim-Lian van der Meij en dat is zeker geen slechte ruil. Van der Meij heeft de flexibiliteit en de persoonlijkheid om zowel de humoristische, als de gevoelige kanten van Elle naar voren te brengen.

Ze vormt tegelijkertijd emotioneel ook het enige houvast, want het begrip subtiliteit komt verder niet voor in deze komische musical. Alles ligt er duimendik bovenop en de karakters zijn bijna tot karikaturen teruggebracht. De ex Warner Huntington wordt aalgladjes, als een soort foute Ken, neergezet door Roy van Iersel en Emmett Forrest (Joey Schalker) is uiteraard de goedaardige sukkel waar Elle uiteindelijk voor valt, omdat hij "mooi is van zichzelf en een buitenkant heeft die bij de binnenkant past". Raymond Kurvers heeft zijn Pipo-schoenen verruild voor het strakke maatpak van de strenge professor Callahan. Hoewel hij in eerste instantie qua uiterlijk wel iets wegheeft van een reïncarnatie van Pim Fortuyn, weet hij met knap spel en het mooie lied Bloed in ’t Water te overtuigen. Een verrassend sterke rol is er ook van Laura Vlasblom die de ordinaire kapster Paulette speelt en hoe Cindy Bell (Brooke Wyndham) het voor elkaar krijgt om haar zang met zulke stevige dans te combineren, is prijzenswaardig.

De musical bevat overigens maar weinig nummers die beklijven, en dat komt mede doordat ze vrijwel nooit op zichzelf staan. Liedjes lopen over in verschillende dialogen en scènes, en nogal wat muziekstijlen worden er met de haren bij gesleept, zoals rap en reggae. Daarbij komt dat Legally Blonde wel erg Amerikaans is, compleet met een scène vol cheerleaders in glimmende pakjes. Een nummer als Gay of Europees, waarin wordt beweerd dat er eigenlijk geen verschil is tussen een homoseksuele of een Europese man, kan alleen maar door een Amerikaan geschreven zijn. Wat dat betreft is de enorme knipoog waarmee deze voorstelling gebracht wordt broodnodig.

Toch is het vooral een kwestie van smaak. Want wie de film destijds leuk vond, zal zeker ook van deze musical genieten. De uitvoering ervan is namelijk dik in orde en als je je niets aantrekt van dat typisch Amerikaanse, moralistische toontje, heb je er een heerlijk avondje humoristisch amusement aan.

Bron: Telegraaf