AMSTERDAM -  Vol verwachting klopt ons hart, klinkt het vertederend, terwijl kindergezichtjes rond de schoorsteen gloeien van opwinding. Maar na die vrolijke opening gaat het gruwelijk mis in Sint, de nieuwe film van Dick Maas. Is 't omdat de studentikoze hulpsinterklaas Egbert-Jan Weeber te weinig eerbied voor het vak toont? "Je moet me niet kwaad maken", zegt Huub Stapel, ongekend boosaardig als de eeuwenoude bisschop.

Hij maakt in Sint, volgende week in première, een hardhandig eind aan de geliefde mythe van de kindervriend die jaarlijks de schoentjes van zoete kinderen vult. Deze bejaarde ruiter is op zijn schimmel bepaald geen heilige. Eeuwen geleden roofde hij schoentjes en huizen van onschuldigen leeg. Het enige dat hij meebracht waren de roe en zijn staf, die hij als moordwapen gebruikte. Na zijn gewelddadige dood blijft hij bloeddorstig rondwaren, eens in de dertig jaar, als er op 5 december een volle maan staat.

Blessure

Sint Huub is geveld. Niet omdat hij het in Maas' horrorfilm zwaar te verduren krijgt, maar als herinnering aan een eerder avontuur met de succesvolle regisseur. "In Amsterdamned knalde ik in een speedboot tegen de kademuur", vertelt hij op bed, zijn benen door kussens ondersteund om zijn rug te ontlasten. De zware nekblessure van toen uit zich met tussenpozen nog altijd in rugklachten. In die tijd was Stapel Dick Maas' alter ego, vanaf De Lift tot de Flodder-films. Die relatie bekoelde toen hij een lucratieve aanbieding afsloeg om door te gaan in de tv-serie rond de familie Flodder.

"Ik volgde mijn intuïtie", kijkt Stapel terug. Zoals toen hij na De Lift zes ton afsloeg om drie nader te bepalen speelfilms in Duitsland te maken. In nauw overleg met zijn echtgenote Resie, met wie hij inmiddels al 38 jaar samen is. In plaats van Flodder op tv kwamen er mooie theaterrollen (met een nominatie voor de prestigieuze Theo d Or) en televisieoptredens. Voor zijn rol in de tv-serie De Partizanen kreeg hij een Gouden Kalf.

Onderwijl bleef hij regelmatig de Duitse grens oversteken voor interessante en goed betaalde televisierollen. Zo druk had Stapel het dat hij een burn-out kreeg en zo'n inzinking dreigde ook toen hij werd gebeld voor de titelrol in Sint. "Ik moest al goochelen met aanbiedingen voor een film, een tv-serie en een toneelstuk. Dus aanvankelijk zei ik nee. Maar toen mijn dokter me nuchtertjes meedeelde dat al dat werk me weer de vernieling in zou helpen, heb ik alles afgezegd. En had ik tijd voor die paar dagen filmen die Sint vroeg."

De relatie met Dick Maas was inmiddels alweer hersteld. "We kwamen alweer een jaar of drie bij elkaar over de vloer. We kunnen het heel goed vinden. Met Dick kun je enorm lachen." Daar dacht collega-regisseur Johan Nijenhuis kennelijk anders over. Hij klaagde Maas aan bij de Reclame Code Commissie vanwege de filmposter met de horror-sint, die de tere kinderziel zou kwetsen. "Ironisch", zegt Huub Stapel fijntjes. "Je druk maken over het effect op kinderen, terwijl je in je eigen films pubers inspireert om in Spanje de beest uit te gaan hangen."

Dat er weinig te vrezen was, bleek al uit een tv-test van Powned, die kinderen in de Sinterklaas-leeftijd in Artis met de gewraakte posters confronteerde. Stapel lacht. "De reacties varieerden van 'vet cool' tot 'grappig'." Zelf was hij als kind alleen bang voor zwarte Piet en dat hij zou worden overgeslagen bij de cadeautjes. Die ervaringen heeft hij manmoedig verwerkt en als gegroeid mens geeft Huub Stapel inmiddels met veel succes vanaf het toneel raad in Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus.

Zestig voorstellingen stonden er gepland en dat zijn er inmiddels al 160. Het einde is nog lang niet in zicht. "Ik geniet van elke avond. 't Voelt telkens weer alsof je een samenzwering hebt met de zaal." Op basis van het succesvolle stuk kan de geboren presentator Stapel telkens nieuwe ingangen en kleuren vinden in het gemeenschappelijke vraag-en-antwoordspel. "Enorm inspirerend. Je komt bijna fitter van het toneel dan je erop gaat. Dankbare e-mails van toeschouwers versterken zijn band met de voorstelling Mannen..."Dat is wat ik het liefste doe: mensen amuseren en ze tegelijk iets meegeven om over na te denken." Dat moet het publiek bij Sint maar niet te lang doen. Stapel lacht. "De doelgroep is allang niet meer bang om in de zak te worden gestopt. De film is gekeurd voor personen boven de zestien. Die pakken zelf het vliegtuig naar Spanje."

Bron: Telegraaf