CADZAND - De Belgen weten het al lang: Zeeuws-Vlaanderen is een heerlijke streek om te ontdekken in de winter. Per auto over het bourgondische platteland.

De ochtendnevel is net opgetrokken als in Hulst de eerste toeristen hun auto parkeren op de Grote Markt. Ghislaine Vandenbroucke stapt uit de Mercedes, werpt een blik op het antieke stadhuis en de prachtige basiliek en is nu al blij dat ze is gekomen. ,,Da's hier schoon, zeg.'' Haar man Albert zet glimlachend zijn pet recht. Zijn andere hand steunt op een wandelstok. De Vandenbrouckes zijn in alle vroegte vertrokken vanuit Kortrijk, een rit van een uur en een kwartier. Ze hadden ook een uitje naar Frankrijk kunnen maken, daar wonen ze vlakbij. Maar Zeeuws-Vlaanderen voelt vertrouwder aan. ,,Het is hier zoals bij ons,'' zegt Albert. ,,Alleen net even anders.''

Daarmee legt hij meteen de ziel van Zeeuws-Vlaanderen bloot. De streek is net geen Vlaanderen, maar ook net geen Nederland. Het is 'een landje apart', zoals de ruim honderdduizend inwoners zelf graag zeggen. Zeeuws-Vlamingen hebben het idee dat ze nergens echt bijhoren. Ze voelen zich vaak achtergesteld door Nederland en een toekomst als deel van België zien ze ook niet zo zitten. Een zelfstandig landje, dat zou het mooist zijn; een oase van rust, ruimte en het bourgondische leven. Maar krijg dat maar eens voor elkaar.

Bron:AD