AMSTERDAM -  Hij was topbankier in Amerika met een tuin nabij New York ter grootte van twee voetbalvelden. Liep altijd strak in het maatpak, ging om met de groten der aarde en vloog alleen maar business class. Nu maakt Benedikt Germanier (44) met graniet ingelegde Zai-ski’s in het Zwitserse skidorp Disentis.

"Ik vlieg nu met EasyJet, maar heb mijn passie gevonden."

Wat is er zo bijzonder aan een lange lat dat iemand zijn topsalaris inlevert voor dagelijks ruim vijftien uur zwoegen in een skifabriek? "Tja", lacht Germanier geheimzinnig, "ski er maar eens een dagje op, dan weet je het antwoord." En zo geschiedde.

Ik ben niet zo’n materiaalfreak maar na een rondleiding in de kleine Zai-fabriek, op loopafstand van de bekende Benedictijner-klooster in Disentis, wordt het snel duidelijk. Dit is geen gewone ski. Het gaat hier om één van de meest luxe latten ter wereld. Het geheim zit hem in het graniet waarmee de handgemaakte ski’s worden ingelegd. Het idee komt van ex-kloosterleerling, skileraar en bergbeklimmer Simon Jacomet, die in 2003 met behulp van enkele investeerders het merk Zai startte.

Het graniet komt uit de regio, uit Graubünden, het grootste kanton in het zuidoosten van Zwitserland, en wordt vervolgens bewerkt door het Duitse bedrijf Techno Carbon Technologies. Het idee is dat het materiaal door het graniet extra stabiliteit en grip krijgt. Inmiddels produceert Zai (vrij vertaald ’stug’) jaarlijks zo’n duizend ski’s. Dat moeten er binnen afzienbare tijd 2000 worden. Ieder paar wordt met de hand gemaakt en afgestemd op de eigenaar. Naast het regionale stuk steen staat de ski bekend om zijn houten inleg aan de bovenkant. De prijzen liggen tussen de 3500 en 9000 euro.

Het zijn volgens Germanier - die als skifanaat in 2009 door oprichter Simon Jacomet (een oud-vriend) werd gevraagd zijn yuppenbestaan in te ruilen voor een baan als fabrieksbaas en marketingman bij Zai - echt niet de Porsche- en Audi-bestuurders die in St. Moritz willen pronken met een paar Zai-ski’s op hun imperiaal, die aankloppen in Disentis. „Zai is juist meer voor de echte berggenieters. Mensen moet het merk ook snappen, anders komen ze hier niet”, legt de Zwitser uit bij de slijpmachine.

Laat op dat moment nu net een Porsche met twee in bontjas gehulde dames voorrijden. De echtgenote van een zakenman komt samen met haar vriendin kijken hoe het gaat met de vordering van haar skimateriaal. „Ok, natuurlijk”, lacht Germanier, „welgestelden komen hier ook. Maar neem van mij aan dat onze klanten vooral echte bergliefhebbers zijn. Mensen die van perfectie houden en daar best een jaartje voor willen sparen.”

Tijd om de ski zelf uit te proberen. We worden eerst op de geprepareerde pistes van Disentis losgelaten. Ik krijg de ’classic’ onder mijn voeten, de populairste ?Zai-ski. Waar je verwacht niet vooruit te branden te zijn op een stuk in carbon gegoten graniet, skiet het verrassend snel. ?Eigenlijk harder dan normaal. ?Het is net of de ski aan de sneeuw kleeft, maar dan zonder af te remmen. Dit zal dan wel die befaamde grip zijn waar iedereen uit de fabriek het over had.

Germanier: „Jij leidt de ski, in plaats van de ski jou. Je hebt het gevoel dat je alles aan kunt, zelfs als de piste heel ijzig is. Ik probeerde Zai voor het eerst in 2004 en had erg veel moeite de dag erna mijn plastic Salomons weer aan trekken.” Of zoals de bekende Nederlandse freerider Timo Hemeler, die ook in het testgroepje zit, omschrijft: „De ski is bijna té perfect. Ik hoef eigenlijk niets meer zelf te doen.”

Tijd voor wat zwaarder werk. We worden met een helikopter bovenop een berg in een gebiedje verderop gedropt. Ik krijg de ’Laisa’-ski mee, die voor mijn idee nog het meeste wegheeft van een surfplank. Ook weer met graniet en hout ingelegd. Maar hemel, wat een feest. Ik surf inderdaad voor mijn gevoel door de losse sneeuw, zonder te hoeven worden uitgegraven. Wat voorheen toch regelmatig is voorgekomen. Er moet aan het einde van de afdaling, die uitkomt in een kom, nog een stuk met de ski’s aan gelopen en geklommen worden, maar ook dat gaat prima.

„Begrijp je nu dat ik mijn baan als bankier met liefde heb ingeruild?”, vraagt Germanier. „Ik verdien nog geen fractie van wat ik bij UBS in New York verdiende, maak soms dagen van 18 uur, kan de chellolessen van mijn dochter niet eens meer betalen, maar heb wel mij passie gevolgd. Het is natuurlijk niet alleen een sprookje, het is gewoon hard werken, maar ik ben wel uit mijn comfortzone gestapt en heb mijn gevoel gevolgd. Ik ski nu hooguit twee uur per week, maar man wát een gevoel heb ik dan.”

Bron:Telegraaf